Vandaag delen we deel 10 van 25, waarin we terugkijken op het Salvage Project: het jaar waarin we een compleet atelier bouwden midden op een beursvloer.
Afval niet als eindpunt, maar als beginpunt.
Een stapel oude jeans op tafel
In 2012 begon een van onze projecten niet met een moodboard of een stofstaal, maar met een stapel afgedankte kleding. Gedragen, verkleurd, versleten. Overgebleven samples uit eerdere collecties, en oude kleding die klanten in onze winkels konden inleveren in ruil voor korting. De meeste mensen zouden er niets meer in zien.
Wij zagen iets anders.
Stof die jaren meegaat. Naden die verhalen dragen. Indigo die alleen maar mooier wordt met de tijd.Weggooien vonden wij zonde. Dus begonnen we te puzzelen: wat kunnen we hier nog van maken?
Upcycling was in de denimwereld toen nauwelijks een begrip. Hoe je van afgedankte kleding een volwaardige collectie maakt, moesten we dus zelf uitzoeken.
)
Tinker, campagnebeeld herfst 2012
)
Finishing Room, Bread & Butter Berlijn 2012
Redden wat verloren dreigt te gaan
We noemden het het Salvage Project.
Salvage betekent letterlijk: redden wat verloren dreigt te gaan.En dat was precies wat er gebeurde.
In ons atelier in Haarlem werden gedragen jeans, jassen en T-shirts gedemonteerd. Ons designteam ontwierp er nieuwe stukken van: patchwork jacks en overhemden, opgebouwd uit verschillende tinten en texturen denim. Elk kledingstuk werd met de hand geknipt en genaaid.
Daarna ging elk stuk het indigobad in. Met de hand gedipt in natuurlijke indigo, en voor een diepere kleur soms wel tien keer opnieuw, verspreid over drie weken. Was de kleur eenmaal goed, dan werkten onze designers het stuk verder af met handmatige schuur- en naaitechnieken. Tot slot drukte ons grafische team de labels en verpakkingen, ook van gerecycled materiaal.
Ontwerpen met bestaand materiaal bleek een vak apart. Elke jeans is anders versleten, anders verkleurd, anders van maat. Je begint niet met een leeg vel, maar met wat het materiaal je toestaat. Lastig soms. Maar juist die beperkingen leverden ontwerpen op die we anders nooit hadden gemaakt.
)
Acht kamers, één proces
Het Salvage Project ging in première op Bread & Butter in Berlijn, destijds een van de grootste denim- en fashionbeurzen van Europa, met honderden merken en tienduizenden vakbezoekers per editie.
Waar andere merken hun nieuwste collectie presenteerden, verplaatsten wij ons atelier drie dagen lang naar de beursvloer. Een lange wand van sloophout en pallets, met acht vensters erin. Naast elk venster een handgeschreven krijtbordje:
Cutting Room. Sewing Room. Indigo Room. Drying Room. Press Room. Labeling Room. Trimming Room. Finishing Room.Achter die vensters werd écht gewerkt. In de Cutting Room werden oude kledingstukken uit elkaar gehaald. In de Sewing Room ratelden de naaimachines. In de Indigo Room stond een badkuip gevuld met indigo, waar stukken met de hand werden gedipt. Daarna door naar de waslijn in de Drying Room, onder de strijkbout in de Press Room, en langs de Labeling Room en Trimming Room voor de Kuyichi-labels, knopen en rivets. In de Finishing Room kreeg elk stuk op de paspop zijn laatste check.
)
Sailor, campagnebeeld herfst 2012
)
Indigo Room, met de werkshirts Soldier en Sailor, Berlijn 2012
Tinker, Tailor, Soldier, Sailor
Ons team droeg werkshirts met gestencilde namen op de rug:
Tinker, Tailor, Soldier, Sailor, Rich Man, Poor Man, Beggar Man, Thief.De acht figuren uit "Tinker, Tailor", een eeuwenoud Engels aftelrijmpje. Het was de rode draad van onze collecties dat jaar: elke levering liet zich inspireren door één van deze figuren, en door hoe oorlog, industrie en vergeten ambachten de kleding vormden van de mensen erachter. Acht figuren, acht kamers. Het paste precies.
De pers beschreef de stand als een levende installatie. Bezoekers keken niet naar een eindproduct met een verhaal erbij, maar zagen het verhaal zelf gebeuren: van afgedankt kledingstuk tot nieuw ontwerp, in acht stappen.
Geveild voor het goede doel
De stukken die in Berlijn werden gemaakt, verdwenen daarna niet in een magazijn. Een paar maanden later kregen ze een tweede première bij café Roest in Amsterdam.
Daar werd de collectie gepresenteerd als in een galerie: een verzameling 100% gerecyclede, handgemaakte en met indigo geverfde kledingstukken, stuk voor stuk uniek. Bezoekers konden een bod uitbrengen op het ontwerp van hun keuze.
De volledige opbrengst ging naar de Ubuntu Streetkids Foundation, een stichting die straatkinderen de kans geeft hun creatieve vaardigheden te ontwikkelen.Zo eindigde het verhaal zoals het begon: met de overtuiging dat afgedankte kleding nog waarde heeft. Voor het materiaal, en voor iemand anders.
Met het Salvage Project lieten we zien dat afval geen eindpunt hoeft te zijn, maar juist het begin van iets nieuws.
Dit was het 10e verhaal in onze 25-delige serie ter ere van 25 jaar Kuyichi.
Blijf op de hoogte voor het volgende hoofdstuk van onze reis. Tot die tijd kun je onze nieuwste items bekijken of ons vorige hoofdstuk teruglezen.
)
Items uit de Salvage collectie, herfst 2012
Nieuw binnen
)
)
Met het Salvage Project lieten we zien dat afval geen eindpunt hoeft te zijn,
maar juist het begin van iets nieuws.
25 jaar Pure Denim Pioneering. Elk hoofdstuk een keuze, elke keuze een stap vooruit.
25 jaar Pure Denim Pioneering
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)